ارتودنسی علم تصحیح روابط نامناسب فک و دندان و جفت و ردیف کردن دندان های نامنظم است. درنهایت، با انجام ارتودنسی مشکلات مربوط به نظم، ترتیب و قرارگیری دندان ها در فک برطرف شده و فرد می تواند با کیفیت بهتری غذا بخورد و از زیبایی بیشتری هنگام صحبت کردن و لبخند زدن برخوردار باشد.

هدف ارتودنسی همیشه زیبایی دندان نیست

درمان های ارتودنسی  دندان همیشه برای ردیف کردن دندان ها و زیبایی نیست. در خیلی موارد انجام دیگر درمان های دندانپزشکی نیازمند آماده سازی ارتودنسی است. این درمان ها بویژه در افراد میانسال یا مسن تر انجام می شود. مهم ترین مثال در این موارد فضاهای اضافی در فک، درمان های جایگزینی مثل ایمپلنت و درمان های مرتبط با صدمات است. در این موارد هدف درمان های ارتودنسی براساس نیاز بیمار طراحی می شود.

www.3et.ir

تفاوت بین دندانپزشک عمومی و متخصص ارتودنسی

بسیاری از مردم با دندانپزشک و آنچه انجام می دهد آشنایی دارند ولی شاید با شنیدن عبارت ارتودنتیست یا متخصص ارتودنسی قدری گیج شوند. احتمالا” افتراق این دو از یکدیگر با در نظر گرفتن تشابه ظاهری درمان در ناحیه دهان و دندان سخت تر هم به نظر برسد. در هر صورت دندانپزشک و متخصص ارتودنسی به لحاظ درجه تخصصی و خدمات درمانی با هم تفاوت محسوس دارند. دندانپزشک دکتری است که با گذراندن دوره ۶ ساله دندانپزشکی قادر به انجام درمانهای غیر پیچیده عمومی دهان و دندان نظیر پر کردن دندان، عصب کشی، کشیدن دندان، پروتزهای دندانی یا جرمگیری می باشد. از آنجا که رشته دندانپزشکی ۱۳ شاخه تخصصی دارد، درمان کیس های پیچیده حتی ترمیم و عصب کشی و ناراحتیهای شدید لثه نیز در دایره درمان متخصصین این رشته ها قرار می گیرد ولی درمان ناهنجاریهای دندانی-فکی از جمله ناردیفی دندانها به دلیل ماهیت طولانی بودن درمان بیماران آن (گاهی چند سال) از ابتدا در حیطه آموزه های دندانپزشک عمومی نمی باشد. در حالی که ارتودنتیست دندانپزشکی است که پس از دوره عمومی با گذراندن یک دوره تخصصی ۳ ساله موفق به احراز صلاحیت علمی درمان مشکلات و ناهنجاری های دندانی- فکی شده است.
اگرچه برخی دندانپزشکان اقدام به درمان ارتودنسی و قرار دادن براکت روی دندان بیماران خود می کنند توجه به این نکته ضروری است که آنها ارتودنتیست نیستند. در واقع تنها یک متخصص ارتودنسی دارای سواد علمی و مدرک آکادمیک تشخیص، پیشگیری و درمان ناهنجاری های دندانی- فکی می باشد.

مراقبت های لازم در طول درمان ارتودنسی

۱- وسایل ثابتی که روی دندانها قرار می گیرد و همانند نگین می باشد ، براکت نام دارد . این براکت ها تا پایان درمان ارتودنسی روی دندانها باقی می مانند . از میان براکت ها سیمی عبور می نماید که در جلسات معاینه تعویض میگردد . سیم توسط کش های کوچکی به براکت ها متصل می شود . این کش های کوچک در هر جلسه عوض می شوند که می تواند به خواست بیمار رنگی باشد . در هفته های اول بعد از قرار دادن ارتودنسی ثابت ، مخاط داخلی لب ها و گونه ها که در تماس با براکت ها و سایر اجزاء ثابت قرار دارند ، مقداری آزرده می شوند و یا حتی گاهی زخم می گردد . در موارد شدید امکان استفاده از موم های ارتودنسی وجود دارد که می بایست تکه های کوچک آن را بر روی براکت ها قرار داد . البته استفاده نکردن از موم ها و رعایت بهداشت دهان و مسواک زدن منظم بهتر از وابسته شدن به این موم ها می باشد .

۲- در طی درمانهای ارتودنسی چون دندانها در استخوان فک حرکت می کنند ، مقداری لقی در دندانها ایجاد می شود که از نظر علمی طبیعی است و در پایان درمان دیگر لقی مشاهده نخواهد شد .

۳- برای بررسی سلامت دندانها و لثه در طول درمان ارتودنسی و پیشگیری از پوسیدگی و بیماریهای لثه بیمار می بایست هر ۶ ماه یکبار توسط دندانپزشک خانوادگی ویزیت شود. متخصص ارتودنسی تنها درمان ارتودنسی شما را انجام می دهد و درمان های دیگر مثل پر کردن یا درآوردن دندان ها مستلزم مراجعه به متخصص مربوطه و پرداخت هزینه ارتودنسی می باشد.

۴- در صورتی که پلاک ارتودنسی خود را گم کرده اید و یا پلاکتان شکسته شده است و یا یکی از دستگاههای ثابت ارتودنسی شکسته شود ، بیمار می بایست وقت اورژانس گرفته و در اولین فرصت توسط متخصص ارتودنسی ویزیت شود .

از سری مطالب پزشکی عمومی و غیر تخصصی سایت (اطلاعات  عمومی و غیر تخصصی پزشکی برای افزایش دانش سلامت  و اطلاعات عمومی پزشکی بازدیدکنندگان)