post_image

روشهای افزایش حجم مثانه

 پیوندهای مثانه

برخی از ناهنجاریهای مثانه از دوران جنینی ایجاد می گردد و در بعضی افراد بیماریهای از قبیل سرطان، تروما، عفونت، التهاب و صدمات ایجاد شده توسط پزشکان می تواند سر منشا درگیریهای بافت مثانه باشد. زمانی که اکثر درمانهای محافظه کارانه با شکست مواجه می شوند. از روشهای جراحی برای افزایش حجم مثانه در بازسازی ناکارایی بافت مثانه کمک گرفته می شود. به طور تجربی در سال ۱۸۸۸ از روده برای افزایش حجم مثانه با الگوی مدل حیوانی استفاده گردید. و سپس در سال ۱۸۹۸ استفاده از این بافت طبیعی (روده) به طب انسانی تعمیم یافت. علی رغم افزایش حجم مثانه با شیوه های مختلف جراحی و با استفاده از قطعات روده ایی – معده ایی، چندین جایگزین از بافتهای پیوندی آزاد برای مثانه از نوع اتولوگ، همولوگ هترولوگ مورد محک آزمایش قرار گرفتند.
بافتهای پیوندی آزاد شامل فاسیا، پوست، مثانه نگهداری شده در محیط غیر زنده چادرینه، صفاق و غشای آمنیوتیک می باشند.
مواد آلوپلاستیک همانند پلی اتیلین، تفلون، پلی تر فتالات اتیلن گلیکول و لاستیکهای سیلیکونی جهت انجام عمل جراحی وصله دوزی به عنوان چارچوبی برای بازسازی بافت مثانه استفاده می شود. گروهی از پروتزهای قابل هضم از قبیل اسفنجهای پلی وینیلی و ژلاتینی، پلی گلاکتین ۹۱۰ و فیلم کلاژن نیز در افزایش دادن به حجم بافت مثانه مفید واقع شده اند. به کار بردن ماتریکس بدون سلول به عنوان چارچوب برای رشد عضله صاف و مخاط گامی ارزنده در بازسازی بافت مثانه می باشد. همچنین مهندسی ایجاد بافت، شیوه ای جدید برای این منظور است.
مطالعات تجربی نشان داد که ماتریکس بدون سلول و مهندسی ایجاد بافت روشهای عالی و کارآمد نسبت به پروتزهای آلوپلاستیک و قابل هضم روش افزایش حجم مثانه با قطعات روده ایی – معده ایی و سایر شیوه ها می باشد

منبع : sid

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک