بزرگ کردن آلت تناسلی (برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

بزرگ کردن طول آلت(برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

post_image

اپیدیدیمیت شایع‌ترین علت التهاب داخل اسکروتوم است و صعود معکوس پاتوژن منشا اصلی عفونت است. با وجود اینکه اپیدیدیمیت در گذشته ناشی از تحریک شیمیایی به دنبال ریفلاکس ادرار تصور می‌شد، یک مطالعه در سال ۱۹۷۹ نشان داد که در بیشتر موارد باکتری‌ها مقصر هستند. همچنین این مطالعه نشان داد که نوع باکتری‌ها بسته به سن بیمار متفاوت است.

در مردان ۳۵-۱۴ساله، اپیدیدیمیت بیشتر بر اثر عفونت جنسی با نیسریا گونوره یا کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می‌شود. اپیدیدیمیت باکتریایی غیراختصاصی بر اثر باکتری‌های ‌هوازی گوناگون ایجاد می‌شود و اغلب با ناهنجاری‌های آناتومیک در ارتباط است. در بیماران جوان‌تر از ۱۴ سال یا مسن‌تر از ۳۵ سال، اپیدیدیمیت اغلب بر اثر عفونت با پاتوژن‌های شایع دستگاه ادراری مانند اشریشیا کولی ایجاد می‌شود. در مردانی که تماس جنسی از راه مقعد برقرار می‌کنند، باکتری‌های کولیفرم (مانند E. coli) پاتوژن‌های مقصر اصلی هستند؛ هرچند که عفونت با هموفیلوس آنفلوآنزا نیز به این موضوع ربط داده شده است. پاتوژن‌های دیگری که کمتر با اپیدیدیمیت مرتبط‌ اند عبارتند از اوره‌آپلاسما اوره‌آلیتیکوم، پروتئوس میرابیلیس، کلبسیلا پنومونیه و سودومونا آئروژینوزا. اپیدیدیمیت ثانویه به مایکوباکتریوم توبرکولوزیس نادر است ولی باید در افراد پرخطر در نظر گرفته شود. در بیماران آلوده به ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) یا مبتلا به نشانگان نقص ایمنی اکتسابی (AIDS)، علل قارچی و ویروسی از جمله سیتومگالوویروس نیز گزارش شده است.

اپیدیدیمیت و اورکیت به طور معمول در بیماران سرپایی مشاهده می‌شوند. اغلب مردان بین سنین ۳۵-۱۴ سال به این وضعیت‌ها دچار می‌شوند و کلامیدیا تراکوماتیس و نیسریا گونوره، شایع‌ترین پاتوژن‌های این گروه سنی هستند. در گروه‌های سنی دیگر، باکتری‌های کولیفرم پاتوژن‌های اصلی به شمار می‌روند. مردان مبتلا به اپیدیدیمیت و اورکیت به طور معمول با شروع تدریجی درد اسکروتوم و علایم عفونت دستگاه ادراری تحتانی از جمله تب مراجعه می‌کنند. این علایم به افتراق اپیدیدیمیت و اورکیت از پیچش بیضه که یک اورژانس جراحی است، کمک می‌کنند. یافته‌های فیزیکی معمول عبارتند از: اپیدیدیم‌ یا بیضه متورم و دردناک موجود در محل آناتومیک طبیعی با رفلکس کرماستریک تغییر نیافته در همان طرف. مطالعات آزمایشگاهی، از جمله رنگ‌آمیزی گرم ترشح پیشابراه، آزمایش تجزیه ادرار و کشت ادرار و آزمون واکنش زنجیره‌ای پلیمراز برای کلامیدیا تراکوماتیس و نیسریا گونوره به تشخیص و هدایت درمان کمک می‌کنند. درمان سرپایی اولیه به صورت تجربی است که شایع‌ترین پاتوژن‌ها را مورد هدف قرار می‌دهد. در هنگام شک به عفونت با کلامیدیا تراکوماتیس یا نیسریا گونوره، تجویز سفتریاکسون و داکسی‌سیکلین توصیه می‌شود. در صورت شک به باکتری‌های کولیفرم، افلوکساسین یا لووفلوکساسین توصیه می‌شود…
اپیدیدیمیت و اورکیت به ترتیب به التهاب اپیدیدیم و بیضه‌ها با یا بدون وجود عفونت اطلاق می‌شود. این وضعیت‌ها را می‌توان بسته به طول مدت علایم به صورت حاد، تحت حاد و مزمن طبقه‌بندی کرد. در اپیدیدیمیت‌ حاد، علایم به مدت کمتر از ۶ هفته وجود دارند و با درد وتورم مشخص می‌شوند. اپیدیدیمیت مزمن با درد و معمولا بدون تورم مشخص می‌شود که برای بیش از ۳ ماه باقی می‌ماند. اورکیت معمولا هنگامی رخ می‌دهد که التهاب از اپیدیدیم به بیضه مجاور انتشار یابد.

در سال ۲۰۰۲، در مردان ۵۰-۱۸ ساله، اپیدیدیمیت یا اورکیت علت مراجعه در یک مورد از هر ۱۴۴ بیمار سرپایی بود (۶۹/۰). سالانه نزدیک به ۶۰۰,۰۰۰ مورد اپیدیدیمیت در ایالات متحده وجود دارد که بیشتر آنها در مردان بین ۳۵-۱۸ ساله رخ می‌دهد. در یک مطالعه بر روی سربازان ارتش آمریکا، میزان بروز در مردان بین ۲۹-۲۰ ساله در بالاترین حد قرار داشت. در یک مقاله مروری بر روی ۱۲۱ بیمار دچار اپیدیدیمیت در شرایط سرپایی، توزیع سنی بیماری دوگانه بود، به طوری که اوج بروز در مردان ۳۰-۱۶ ساله و همچنین ۷۰-۵۱ ساله بود.
اپیدیدیمیت از اورکیت شایع‌تر است. در یک مطالعه بر روی بیماران سرپایی، اورکیت در ۵۸ از مردان تشخیص داده شده به عنوان اپیدیدیمیت وجود داشت. اورکیت تنها نادر است و اغلب با عفونت اوریون در پسر بچه‌های نابالغ (زیر ۱۳ سال) مرتبط است.

علل غیرعفونی اپیدیدیمیت در گروه‌های متعددی نیز گزارش شده است. یک مطالعه نشان داد که بروز سالانه اپیدیدیمیت در میان کودکان ۱۳-۲ ساله برابر با ۲/۱ در هر ۱۰۰۰ نفر است و چنین وضعیتی در این گروه سنی، یک واکنش التهابی به پاتوژن‌ها (مانند مایکوپلاسما پنومونیه، انتروویروس و آدنوویروس) پس از عفونت است و سیر خوش‌خیمی دارد. علل غیرعفونی دیگر اپیدیدیمیت عبارتند از واسکولیت‌ها و داروهای خاصی مانند آمیودارون.
عوامل خطرزای اپیدیدیمیت در تمام مردان عبارتند از: فعالیت جنسی، فعالیت فیزیکی شدید، دوچرخه یا موتورسواری و نشستن به مدت طولانی ‌(مانند هنگام مسافرت، مشاغل کم‌تحرک). عوامل خطرزا در مردان مسن‌تر از ۳۵ سال و پسران نابالغ عبارتند از: جراحی اخیر دستگاه ادراری یا وسیله‌گذاری در دستگاه ادرار و اختلالات آناتومیک مانند انسداد پروستاتی در سالمندان و دریچه پیشابراهی خلفی یا تنگی دهانه پیشابراه در پسران نابالغ.
به‌جز بیماری‌های ویروسی، عفونت‌های مجرای ادراری تناسلی به ندرت به طور اولیه بیضه را درگیر می‌کنند. اورکیت معمولا در بیماران مبتلا به اپیدیدیمیت همزمان رخ می‌دهد و پاتوژن‌های مسوول بروز این وضعیت‌ها یکسان هستند. عفونت با منشا خونی عمده‌ترین راه عفونت بیضه به تنهایی است. اوریون شایع‌ترین علت اورکیت ویروسی است (اورکیت در ۳۰-۲۰ درصد مردان مبتلا به عفونت اوریون رخ می‌دهد). اورکیت پیوژنیک معمولا بر اثر یک فرایند التهابی در اپیدیدیم ایجاد می‌شود.

منبع: سایت دکتر سردار

بزرگ کردن آلت تناسلی (برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

بزرگ کردن طول آلت(برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک