بی اختیاری ادرار توسط جامعه بین‌المللی کنترل ادرار به صورت نشت غیرارادی ادرار تعریف شده است. این وضعیت در میان افراد سالمند شایع است…

بر طبق یک مطالعه همگروهی اخیر، این اختلال بیش از یک پنجم افراد بالای ۸۵ سال را گرفتار می‌سازد، اگر چه ممکن است این رقم کمتر از برآورد حقیقی میزان شیوع بی‌اختیاری ادراری باشد. بی‌اختیاری ادراری هم عواقب فیزیکی و هم عواقب روان‌شناختی در پی دارد که از آن جمله می‌توان آسیب پوستی، عفونت‌های مجاری ادراری و افزایش خطر زمین خوردن و اجتناب از دور شدن از خانه و احساس بیگانگی را نام برد.

درمان بی‌اختیاری ادرار می‌تواند برای مراقبین هم دشوار باشد و در یک مطالعه همگروهی که روی حدود ۶۰۰۰ بیمار انجام گرفت مشخص شد بی‌اختیاری ادرار بعد از دمانس، دومین عاملی است که سبب پذیرش بیماران در مراکز مراقبت‌های طولانی مدت می‌شود. در بریتانیا، گزارش سال ۲۰۰۱ چارچوب خدمات ملی برای افراد سالمند، به لزوم تلفیق خدمات مربوط به کنترل ادرار در مراقبت‌های تخصصی، حاد و اولیه تاکید کرده است.

در یک گزارش ملی اخیر در مورد مراقبت‌های کنترل ادرار برای افراد سالمند مشخص شده است که بی‌اختیاری ادرار چه در بیرون از بیمارستان و چه در مراقبت‌های ثانویه (بیمارستانی) به خوبی تحت درمان قرار نمی‌گیرد. ارزیابی‌های پایه‌ای نظیر معاینه رکتوم و اندازه‌گیری حجم باقی مانده پس از ادرار کردن (حجم ادرار باقیمانده در مثانه بعد از ادرار کردن) به ندرت انجام می‌شوند و طرح‌های درمانی به جای آن که به درمان علت زمینه‌ای بپردازند صرفا به محدودسازی مشکل بسنده می‌کنند.

منبع: سلامت ایران

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک