بزرگ کردن آلت تناسلی (برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

اندازه آلت و رابطه جنسی(برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

post_image

هنگام ارزیابی بیماران مبتلا به درد حاد بیضه یا اسکروتوم و تورم آن (اسکروتوم حاد)، باید شک بالینی زیادی درباره پیچش بیضه وجود داشته باشد. درواقع، پیچش بیضه به طور شایع به اشتباه به عنوان اپیدیدیمیت تشخیص داده می‌شود. هر بیمار دچار اسکروتوم حاد و هر بیماری که در وی پیچش بیضه مطرح است باید به صورت اورژانس برای انجام جراحی احتمالی به یک اورولوژیست ارجاع داده شود.

بیماران مبتلا به اپیدیدیمیت معمولا با شروع تدریجی دردی مراجعه می‌کنند که محدود به خلف و پشت بیضه است و اغلب به بخش تحتانی شکم انتشار می‌یابد. باوجود اینکه بیماران اغلب درد یک طرفه‌ای دارند که از اپیدیدیم آغاز می‌شود، این درد می‌تواند به بیضه مجاور نیز انتشار یابد. علایم عفونت دستگاه ادراری تحتانی مانند تب، تکرر ادرار، فوریت ادرار، هماچوری و دیزوری نیز ممکن است وجود داشته باشند. این علایم در اپیدیدیمیت و اورکیت شایع هستند ولی به ندرت در پیچش بیضه مشاهده می‌شوند. درد عودکننده در اپیدیدیمیت و پیچش آپاندیس بیضه (قطب فوقانی بیضه) نادر است ولی می‌تواند در پیچش بیضه (ناشی از پیچش متناوب با بهبودی ناگهانی) دیده شود. وجود یا فقدان تهوع و استفراغ در افتراق بین اپیدیدیمیت یا اورکیت و پیچش بیضه کمک کننده نیست زیرا ممکن است در هر یک از این شرایط بروز کند. اورکیت ویروسی با شروع ناگهانی درد اسکروتوم و تورم آن همراه است و به طور معمول یک طرفه است. در صورت همراهی با عفونت اوریون، اورکیت معمولا ۷-۴ روز پس از بروز پاروتیدیت رخ می‌دهد.
با وجود اینکه پیچش بیضه ممکن است در هر سنی رخ دهد، بالاترین میزان بروز آن بین سنین ۱۸-۱۲ سالگی و سپس دوره نوزادی است. پیچش در افراد بالای ۳۵ سال و در افراد زیر ۸ سال، به جز دوره نوزادی نادر است. پیچش آپاندیس بیضه معمولا بین سنین ۱۴-۷ سالگی رخ می‌دهد و در افراد بالای ۲۰ سال نادر است.
بیماران دچار اپیدیدیمیت و اورکیت اغلب به تاکی‌کاردی یا تب دچارند. همچنین ممکن است بیماران در حالت نشسته احساس ناراحتی داشته باشند، اما این یافته نیز در بیماران دچار پیچش بیضه شایع است. بررسی حساسیت دردناک زاویه دنده‌ای ـ مهره‌ای که نشانه پیلونفریت همزمان است و همچنین لمس ناحیه سوپراپوبیک از نظر نشانه‌های سیستیت با اهمیت است. ناحیه اینگوینال باید از نظر فتق یا گره‌های لنفاوی متورم و دردناک معاینه شود. یافتن این غدد مطرح کننده فرایند التهابی یا عفونی اپیدیدیمیت یا اورکیت است. اسکروتوم باید از نظر وجود طناب اسپرماتیک دردناک معاینه شود که این یافته اپیدیدیمیت را مطرح می‌کند.
بیضه‌ای که به سمت بالا رفته و در وضعیت عرضی قرار گرفته است، با تشخیص پیچش بیضه همخوانی دارد؛ در حالی که بیضه‌ای که معمولا در موقعیت آناتومیک خود قرار دارد، اپیدیدیمیت و اورکیت را مطرح می‌کند. تورم و حساسیت زودهنگام بیضه که به سوی هیدروسل واکنشی و قرمزی دیوار اسکروتوم پیشرفت می‌کند، با تشخیص پیچش بیضه منطبق است. در اپیدیدیمیت، اپیدیدیم (که در بخش خلفی ـ جانبی بیضه قرار دارد) حساس و متورم و اغلب سفت است. در مراحل انتهایی‌تر، این وضعیت ممکن است به سوی تورم بیضه (اورکیت) پیشرفت کند که همراه با هیدروسل واکنشی و اریتم دیواره اسکروتوم است که پیچش بیضه را تقلید می‌کند. همچنین تورم اسکروتوم به دنبال فتق اینگوینال غیرمستقیم نیز رخ می‌دهد و گاه می‌توان صداهای روده را در اسکروتوم شنید.
در پیچش آپاندیس بیضه، هیدروسل واکنشی اغلب وجود دارد و حساسیت دردناک، به موقعیت آناتومیک آپاندیس بیضه بستگی دارد. نشانه «نقطه آبی» که به صورت تغییر رنگ آبی در ناحیه آپاندیس بیضه است، ممکن است روی دیواره اسکروتوم وجود داشته باشد که نشان دهنده انفارکتوس و نکروز است. رفلکس کرماستریک، که با تحریک پوست در ناحیه فوقانی داخلی ران برانگیخته می‌شود، همیشه باید ارزیابی شود. رفلکس طبیعی (انقباض عضله کرماستریک همان طرف که موجب بالا رفتن یک طرفه بیضه می‌شود) در اپیدیدیمیت یا اورکیت و پیچش آپاندیس بیضه وجود دارد ولی تقریبا در تمامی موارد در پیچش بیضه غایب است. نشانه پرن که به صورت بهبود درد با بالا بردن بیضه تعریف می‌شود، ممکن است در بیماران دچار اپیدیدیمیت ایجاد شود؛ هرچند که یافته قابل اعتمادی نیست. بالا بردن بیضه معمولا درد پیچش بیضه را بدتر می‌کند.

آزمون‌های تشخیصی اپیدیدیمیت

علاوه بر شرح حال و معاینه بالینی دقیق، بررسی‌های تشخیصی می‌تواند به تایید اپیدیدیمیت و اورکیت و کشف پاتوژن مسوول کمک کند. همچنین آزمون‌های تشخیصی می‌توانند بیماران مبتلا به تومور یا پیچش بیضه را شناسایی کنند اما در صورتی که شک بالینی به پیچش بیضه وجود دارد، ارجاع بیمار به اورولوژیست نباید تا زمان انجام آزمون‌های تصویربرداری به تاخیر بیفتد.
رنگ‌آمیزی گرم و کشت ترشحات برداشته شده از پیشابراه برای تشخیص اورتریت و عفونت گونوکوکی توصیه می‌شود. آزمون تجزیه ادرار و کشت ادرار نیز باید به عمل آید که البته نمونه‌گیری از اول ادرار ترجیح داده می‌شود. وجود لکوسیت استراز و گویچه‌‌های سفید مطرح کننده اورتریت است و به افتراق اپیدیدیمیت از پیچش بیضه کمک می‌کند. در صورت شک به اپیدیدیمیت، آزمون‌های واکنش زنجیره‌ای پلیمراز برای بررسی وجود کلامیدیا تراکوماتیس و نیسریا گونوره باید روی نمونه‌های گرفته شده از ترشحات پیشابراه یا نمونه ادرار انجام شود.

در صورتی که براساس شرح حال و یافته‌های معاینه بالینی، احتمال بالینی پیچش بیضه وجود داشته باشد ارجاع سریع به متخصص اورولوژی ضروری است. در غیر این صورت، تقریبا در تمامی بیماران مشکوک به اپیدیدیمیت، سونوگرافی داپلر با اثبات وجود جریان خون برای رد پیچش بیضه لازم است. سونوگرافی داپلر رنگی، خونرسانی بیضه و آناتومی محتویات اسکروتوم را ارزیابی می‌کند. بیضه‌ای که از نظر ظاهری طبیعی است ولی ضربان نبض موج داپلر آن به وضوح کاهش یافته (کاهش جریان خون)، مطرح کننده پیچش است؛ در حالی که اپیدیدیم بزرگ و ضخیم با افزایش ضربان نبض داپلر (افزایش جریان خون)، اپیدیدیمیت را مطرح می‌کند. در کودکان معلوم شده است که سونوگرافی داپلر رنگی از حساسیت ۷۰ و ویژگی ۸۸ برای تشخیص اپیدیدیمیت و از حساسیت ۸۲ و ویژگی ۱۰۰ برای تشخیص پیچش بیضه برخوردار است.
اندازه‌گیری سطح پروتئین‌های مرحله حاد، مانند سطح پروتئین واکنشی CPR) C) و سرعت رسوب گویچه‌های قرمز (ESR) در تشخیص افتراقی اپیدیدیمیت از پیچش بیضه در بیماران دچار اسکروتوم حاد مفید به نظر رسیده است. در یک مطالعه، CRP برای تشخیص اپیدیدیمیت از حساسیت ۲/۹۶ و ویژگی ۲/۹۴ برخوردار بوده است. اگر همچنان تشخیص نامعلوم باقی بماند، ارجاع و بررسی حین جراحی اسکروتوم ضروری است. اگر شک بالینی به پیچش بیضه وجود دارد، ارجاع نباید تا هنگام رسیدن نتایج آزمون‌ها به تاخیر بیفتد.

منبع: سایت دکتر سردار

بزرگ کردن آلت تناسلی (برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

اندازه آلت و رابطه جنسی(برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک