اغلب برای بچه های ۴ تا ۵ ساله اتفاق می افتد و دارای علائم زیر است:

- به طور ناگهانی هر ۱۰ تا ۳۰ دقیقه شروع به ادرار کردن می کند و اغلب ۳۰ تا ۴۰ بار در روز.

- در هر دفعه مقدار کمی ادرار دارد.

- هنگام دفع ادرار درد ندارد.

- در طول روز خودش را خیس نمی کند.

- بیش از اندازه مایعات نمی نوشد.

- قبلا تعلیم توالت رفتن را داشته است.

- تکرر ادرار در طول خواب ایرادی ندارد.

علل تکرر ادرار

- دیابت

- نوشیدن زیاد آب و مایعات

- تحریک کلیه در اثر سرما (سرما خوردن کلیه)

- مصرف مواد محرک کلیه

- تحریک کننده های مثانه

- مصرف مدرهای طبیعی از قبیل: کافئین و الکل

- استفاده از داروهای مدر و ضد فشارخون

- عفونت های مجاری ادرار. در خانم ها به دلیل نزدیک بودن ناحیه تناسلی به ناحیه مقعد احتمال عفونت در آنها بیشتر از مردها است.

- التهاب کلیه

- التهاب بینابینی مثانه

- عفونت پروستات در مردان. غده پروستات بر مجرای ادراری فشار آورده و انسداد ایجاد می کند که در هنگام دراز کشیدن شبانه تکرر ادرار را به دنبال دارد.

- انسداد در هر جای دستگاه ادراری (مثل سنگ کلیه یا سنگ مثانه) مانع تخلیه کامل ادرار می شود.

- استرس و فشار عصبی

پیشگیری از  تکرر ادرار در کودکان

- به کودکتان اطمینان دهید که او از نظر جسمی سالم است. هنگامی که خانواده و پزشک، درباره مثانه کودک و دستگاه ادراری او احساس نگرانی می کنند، کودک می ترسد که نکند مجاری ادراری اش مشکلی دارد.

- به کودکتان اطمینان دهید که او می تواند یاد بگیرد که مدت زمان طولانی تری ادرارش را نگه دارد.

- به او اطمینان دهید خودش را خیس نخواهد کرد، چون این موضوع برای کودک هراس آور است.

- اگر او قبلا خودش را خیس می کرده است، او را تشویق کنید تا درباره خجالتش صحبت کند و به او قوت قلب دهید که این حالت برای بیشتر بچه ها گاهی اتفاق می افتد.

- به او بگویید که به تدریج خواهد توانست هر ۲ تا ۳ ساعت ادرار کند یا همان الگوی قبلی دفع ادرارش را داشته باشد.

- اگر تکرر ادرار، در طی خرید یا گردش و سفر بدتر می شود، او را برای مدتی با خود به مکان های عمومی نبرید.

- به کودکتان کمک کنید تا راحت و آرام باشد.

- تکرر ادرار می تواند ناشی از یک بحران روحی – روانی باشد.

- به کودکتان اطمینان دهید که او در هر روز، وقت آزاد و لحظه های خوشایندی خواهد داشت.

- اگر او بالای ۸ سال سن دارد، ورزش های تن آرامی می تواند به کودکتان کمک کند.

- افزایش شادمانی و آرامش در محیط منزل، احساس امنیت و آرامش‌خاطر را به کودکتان بر می گرداند.

- از پرسنل مدرسه یا مراقب روزانه کودکتان بخواهید تا هر تنش و بحرانی که در آنجا وجود دارد را کاهش دهند.

منبع:تبیان

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک