post_image

احتمالا در ۱۵ سال گذشته در هیچ موردی از شاخه های علم پزشکی در ایران به اندازه نازایی در تلویزیون، رادیو، روزنامه ها و مجلات صحبت نشده است. همه مشتریان رادیو و تلویزیون و …، آی وی اف و میکرواینجکشن را با همین لفظ فرنگی آن می شناسند.

بیماران از پزشکان خود درباره سلول های بنیادی که ربطی به نازایی ندارند می پرسند. همه اینها نشان از انتقال اطلاعات گاه بسیار فنی و تخصصی دارد که البته در جای خود خوب است اما هنوز بسیاری از مشکلات و سوالات بیماران که گاه سوالاتی بسیار ساده هستند، برای آنها روشن نیست. نوشته هایی که در پی خواهد آمد سعی دارد مسأله نازایی، امکانات تشخیصی و درمانی آن را همان گونه که در ایران و همین حالا موجود است، به ساده ترین و روشن ترین شکل ممکن مطرح کند.

احتمالا مهم ترین سوالی که در ذهن یک زوج مطرح می شود این است که آیا ما بچه دار خواهیم شد یا نه؟ اینکه تعریف یک بیماری چیست سوال اول است. یعنی در واقع به چه کسی می گوییم فلان بیماری را دارد. در نازایی برای یک متخصص جواب این سوال ساده و روشن، است: در هر زوجی که در مدت یک سال حاملگی رخ ندهد نازایی مطرح است اما این جواب به این صورت به خصوص وقتی از طریق یک رسانه مطرح شود مشکلاتی به همراه دارد در ضمن اینکه پاسخ روشنی هم برای مردم عادی نیست.

مردم به طور طبیعی ممکن است بپرسند چرا یک سال؟ چرا شش ماه نه؟ چرا دو سال نه؟ چرا دو ماه نه؟ آیا منظور این است که اگر زوجی سه ماه است که ازدواج کرده اند و بچه دار نشده اند و اتفاقا پای تلویزیون هم نشسته اند، سراغ پزشکی نروند و فعلا ۹ ماه صبر کنند؟ این اشکال از اینجا نیز ناشی می شود که ممکن است مردم، تلویزیون و رادیو و روزنامه و مجله را به جای پزشک واقعی خود بگیرند و طبق دستورها و نظرات پخش شده عمل کنند. در حالی که رسانه جای پزشک را نمی گیرد بلکه میانجی میان پزشکان و بیماران است. زخم معده را نمی توان از پشت تلویزیون درمان کرد. کمردرد با توصیه های یک روزنامه، خوب نخواهد شد زیرا نمی توان همه بیماران را یکسان فرض کرد و یک دستور مشابه از پشت تلویزیون و یا رادیو و یا از روزنامه صادر کرد. مورد نازایی هم مستثنا نیست.

در واقع وقتی یک پزشک می تواند بگوید که شما تازه سه ماه است که می خواهید بچه دار شوید و نشده اید و فعلا چند ماه دیگر صبر کنید که ابتدا زوج را ببیند، سوالاتی از آنها بکند، معایناتی انجام دهد و بعد به این نتیجه برسد که ظاهرا مشکلی نیست و کمی صبر کنید. در حالی که اگردر همان ملاقات اول با پزشک حتی اگر یک ماه از ازدواج زوج گذشته باشد، معلوم شود که مثلا شوهر در نوجوانی عملی روی بیضه ها داشته است، صبر کردن معنی ندارد.

زیرا احتمال اینکه مشکلی در شوهر وجود داشته باشد، کم نیست و همان موقع می توان بررسی ها را شروع کرد. یا مثلا اگر خانم علایمی از اختلالات هورمونی داشته باشد، مثلا اختلال پریود و پرمویی و چاقی، احتمالا اختلال تخمک گذاری هم دارد. همین مانع حامله شدنش می شود وبعید است چند ماه صبر کردن چیزی را تغییر دهد، بنابراین بهتر است بررسی ها و آزمایش ها انجام شود. مثال دیگر خانمی است که در سن ۳۸سالگی ازدواج کرده است (اتفاقی که در عصر حاضر در همه جای دنیا بسیار بیشتر از گذشته رخ می دهد یعنی ازدواج در سنین بالا.)

اگر حتی یک ماه بعد از ازدواجش هم برای حامله نشدن مراجعه کند لازم است همه بررسی ها سریع انجام شود. امروزه حتی اگر زوجی مشمول هیچ کدام از مثال های بالا نباشند و فقط نگران باشند و بعد از چند ماه از بچه دار نشدن به متخصص مراجعه کنند و بگویند ما نگرانیم که نکند بچه دار نشویم، باز هم درست این است که بررسی از نظر امکان حاملگی در موردشان انجام شود.

خلاصه اینکه نمی توان پای تلویزیون نشست و بر طبق گفته های صحبت کننده یک سال صبر کرد و اگر حاملگی رخ نداد به پزشک مراجعه کرد. امروزه می گویند هر که ازدواج کرد به پزشک مراجعه کند، خواه برای مسأله حاملگی، خواه برای پیشگیری از حاملگی. اما حالا چرا یک سال اگر زوجی بچه دار نشوند باید به عنوان مورد نازایی بررسی شوند و نه دو ماه و نه دو سال.

منبع : بیتوته

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک