بزرگ کردن آلت تناسلی (برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

بزرگ کردن طول آلت(برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

post_image

درمان تجربی اپیدیدیمیت باید براساس پاتوژن احتمالی و پیش از کامل شدن آزمون‌های تشخیصی آغاز شود. درمان روی رفع عفونت، بهبود علایم، جلوگیری از سرایت و کاهش عوارض جانبی بعدی متمرکز است. اگر عفونت گونوکوکی یا کلامیدیایی محتمل است (در بیماران ۳۵-۱۴ ساله)، درمان باید شامل سفتریاکسون، تک‌دوز ۲۵۰ میلی‌گرمی به صورت تزریق عضلانی و داکسی سیکلین mg‌۱۰۰ خوراکی ۲ بار در روز به مدت ۱۰ روز باشد. در صورت تردید در پایبندی به درمان در بیمار، آزیترومایسین g‌۱ تک دوز ممکن است به جای داکسی سیکلین استفاده شود. اگر احتمال عفونت با ارگانیسم‌های روده‌ای مانند باکتری‌های کولیفرم مطرح است (در بیماران کمتر از ۱۴ سال یا بالاتر از ۳۵ سال) یا بیمار به سفالوسپورین‌ها یا تتراسیکلین‌ها حساسیت دارد، درمان باید شامل افلوکساسین mg‌۳۰۰ خوراکی ۲ بار در روز به مدت ۱۰ روز یا لووفلوکساسین mg‌۵۰۰ خوراکی یک بار در روز به مدت ۱۰ روز باشد. در بیمارانی که دچار نقص ایمنی هستند (مانند مبتلایان به HIV) درمان مشابه با بیماران دارای ایمنی طبیعی است.
علاوه بر درمان آنتی‌بیوتیکی، استفاده از داروهای ضددرد، ‌بالا بردن اسکروتوم، محدود کردن فعالیت و استفاده از کمپرس سرد در درمان اپیدیدیمیت موثر هستند. به بیماران باید درباره عوارض احتمالی از جمله سپسیس، آبسه، ناباروری و طولانی شدن عفونت هشدار داد. اپیدیدیمیت و اورکیت را معمولا می‌توان به صورت سرپایی و با پیگیری دقیق درمان کرد. درمان در بیمارستان در صورت وجود درد مقاوم به درمان، استفراغ (به دلیل عدم توانایی مصرف آنتی‌بیوتیک خوراکی)، شک به آبسه، فقدان مراقبت سرپایی یا نشانه‌های سپسیس انجام می‌گیرد.
درمان اورکیت بیشتر به صورت حمایتی است و باید شامل استراحت در بستر و استفاده از کمپرس سرد یا گرم برای درد باشد. درمان‌های ضدباکتریایی برای درمان اورکیت ویروسی کاربردی ندارند و بسیاری از موارد اورکیت مرتبط با اوریون به سرعت پس از ۱۰-۳ روز بهبود می‌یابند. اپیدیدیمواورکیت نیز مانند اپیدیدیمیت به پوشش آنتی‌بیوتیکی مناسب نیاز دارد.

پیگیری از نظر ارزیابی بهبود علایم بالینی و یا وجود توده بیضه، پس از ۷-۳ روز از آغاز ارزیابی و شروع درمان توصیه می‌شود. به دنبال درمان، درد به طور معمول ظرف ۳-۱ روز بهبود می‌یابد اما ممکن است ۴-۲ هفته طول بکشد تا سفتی عضو به طور کامل برطرف شود. پسران نابالغ مبتلا به اپیدیدیمیت به ارجاع به اورولوژیست نیاز دارند زیرا احتمال بالایی از بروز ناهنجاری‌های ادراری ـ تناسلی وجود دارد. مردان بالای ۵۰ سال باید از نظر انسداد ثانویه پیشابراه به بزرگی پروستات ارزیابی شوند؛ از آنجا که اپیدیدیمیت در مردان ۳۵-۱۴ ساله بیشتر ناشی از عفونت گونوکوکی یا کلامیدیایی است، نیاز به آزمون‌های غربالگری و درمان عفونت‌های جنسی همراه برای بیمار و شریک جنسی وی باید در جامعه مطرح شود. اهمیت تکمیل دوره کامل درمان با آنتی‌بیوتیک و استفاده از کاندوم برای پیشگیری از بیماری باید به بیمار تاکید شود.

منبع: سایت دکتر سردار

بزرگ کردن آلت تناسلی (برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

بزرگ کردن طول آلت(برای مشاهده فیلم کلیک کنید)

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک