post_image

اینکه پزشک‌ چه درمانی را برای زگیل‌های تناسلی تجویز می‌کند، بستگی به تعداد، اندازه، محل و شکل ضایعات و همچنین عواملی مثل پذیرش بیمار، وضعیت اقتصادی بیمار و تجربه پزشک دارد. به طور کلی ۲ گروه اصلی درمان وجود دارند: درمان‌های شیمیایی و درمان‌های فیزیکی. هر دوی این روش ها درمان‌های تخریبی هستند، یعنی روش‌هایی هستند که ضایعه را از بین می‌برند ولی عفونت ویروسی را درمان نمی‌کنند، چرا که به طور کلی از بین بردن ویروس‌ها کار آسانی نیست و دانش پزشکی به همین دلیل، هنوز از درمان ریشه‌ای عفونت‌های ویروسی از قبیل ایدز، هپاتیت و حتی سرماخوردگی ناتوان است.

درمان‌های شیمیایی زگیل‌ تناسلی

از میان درمان های شیمیایی، محلول <پودوفیلین> معروف‌ترین دارویی است که برای درمان زگیل تجویز می‌شود. این محلول را باید با دقت روی ضایعه مالید و از آنجا که انجام آن توسط بیمار مشکل است، پزشکان ترجیح می‌دهند شخصاً این کار را برای بیمار انجام بدهند و به همین خاطر، اگر چه خود این دارو ارزان است، اما به دلیل نیاز به مراجعات مکرر، پردردسر و گران تمام می‌شود.
هنگام استفاده از پودوفیلین برای درمان زگیل، باید به موارد زیر دقت کرد:
۱- گردن رحم، واژن یا کانال مقعد نباید به این دارو آغشته شود. ۲- برای‌ جلوگیری از تحریک، باید پس از استفاده از محلول اجازه داد کاملاً خشک شود.‌ ۳- ‌حدود‌یک‌ هفته‌ باید‌ میان‌ هر‌بار استفاده از این محلول فاصله گذاشت. ۴- سوزش در محل، درد و التهاب از عوارض جانبی شایع این دارو است. به طور کلی گفته می‌شود که برای زگیل، اگر یک روش بعد از ۳ دوره درمان، باعث بهبودی نشد، آن وقت باید روش را عوض کرد. درمان‌های شیمیایی زگیل هم از آن دسته درمان‌هایی هستند که نیاز به صبوری بیشتر دارند.

همچنین ابتدا از روغن‌ گریس‌ در بافت‌ استفاده‌ کنید. در یک‌ زمان‌ آن‌ را در نواحی‌ بزرگی‌ به‌ کار نبرید. بعد از ۴ ساعت‌ کاملاً آن‌ را بشویید. این‌ امر ممکن‌ است‌ باعث‌ تحریک‌ یا جذب‌ دارو گردد. پودوفیلین‌ را در نواحی‌ اطراف‌ چشم‌ به‌کار نبرید.

درمان‌های فیزیکی زگیل‌ تناسلی

سرما درمانی (کرایوتراپی)، جراحی و درمان با لیزر ۳ روش رایج درمان زگیل‌ها هستند. کرایو، برای بیماران دارای زگیل‌های با تعداد کم تا متوسط توصیه می‌شود. مهم‌ترین عارضه جانبی آن هم درد یا تاول در محل است و ۲۰ تا ۴۰ درصد هم خطر عود دارد. درمان جراحی هم از آنجا که مستلزم برداشت عمقی ضایعه است، به مهارت جراح بستگی دارد. این جراحی کوچک با بی‌حسی موضعی و توسط متخصصان پوست انجام می‌شود و برای زگیل‌های مقعد یا درگیری یک ناحیه وسیع، بهترین راه است. خطر عود آن هم حدود ۲۰ درصد است. درمان با لیزر بهترین روش برای زگیل‌های وسیع داخل پیشابراه و واژن است. نکته جالب این است که دود حاصل از این نوع درمان می‌تواند حاوی ویروس پاپیلومای انسانی باشد و به همین دلیل، پزشکانی که این عمل را انجام می‌دهند، حتما باید از ماسک استفاده کنند. برای درمان با لیزر هم بین ۵ تا ۵۰ درصد احتمال عود در نظر گرفته می‌شود. مزیت روش‌های فیزیکی، علیرغم هزینه بالاتر و عوارض مثل زخم در محل درمان و… این است که بیمار سریع از آنها نتیجه می‌گیرد و نیاز به مراجعات مکرر ندارد. به عبارت دیگر، این نوع درمان‌ها برای بیماران عجول مناسب‌ترند.

اصول‌ کلی‌ در درمان زگیل تناسلی

  •     آزمون‌ها تشخیصی‌ می‌توانند شامل‌ بیوپسی‌ بافت‌، کولپوسکوپی‌، آندوسکوپی‌، آنوسکوپی‌ و پاپ‌اسمیر باشند.
  •     درمان‌ با توجه‌ به‌ اندازه‌ و محل‌ زگیل‌ها مشخص‌ خواهد شد.
  •     زگیل‌های‌ کوچک‌ را می‌توان‌ با داروهای‌ موضعی‌ درمان‌ کرد.
  •     برای‌ زگیل‌های‌ بزرگتر، نیتروژن‌ مایع‌ به‌ کار می‌رود (سرمادرمانی‌).
  •     برخی‌ زگیل‌های‌ بزرگتر نیازمند درمان‌ با لیزر، الکتروکوآگولاسیون‌ یا برداشت‌ جراحی‌ هستند.
  • تا محوشدن‌ کامل‌ زگیل‌ها باید از روابط‌ جنسی‌ پرهیز کرد.

منبع: ایران سلامت

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک