عفونی شدن کلیه

* اولین حالت این که میکروب عفونت ‌زا از قسمت‌ های پایینی دستگاه ادراری، به کلیه رفته و ایجاد عفونت ‌کند. در صورت وجود انسداد در مسیر یا اختلال عملکرد دستگاه ادراری این مشکل زیاد اتفاق می‌افتد.

* انتشار از طریق خون، نحوه دیگر ابتلای کلیه به عفونت است که معمولا در نوزادان شاهد آن هستیم.

* گاهی هم انتشار مستقیم عفونت از اعضای مجاور صورت می‌ گیرد؛ به عنوان مثال در بیماری التهابی لگنی، عفونت ممکن است به کلیه نیز منتقل شود.

درمان عفونت کلیه

درمان بیماری با تجویز آنتی‌ بیوتیک صورت می‌ گیرد. پزشکان ترجیح می ‌دهند تست های حساسیت میکروب به آنتی‌ بیوتیک را نیز انجام دهند و در صورت لزوم دارو را عوض کنند.

دوره درمان ۱۰ تا ۱۴ روز ادامه دارد. بسته به حال عمومی و وضعیت بیمار، پزشک تصمیم می ‌گیرد که بیمار در منزل درمان شود یا بستری گردد.

در صورتی که بیمار بدحال باشد حتما باید در بیمارستان بستری شود و آنتی‌ بیوتیک تزریقی دریافت کند.

در صورتی‌ که بیمار آنتی بیوتیک تزریقی بگیرد معمولا بعد از ۳ تا ۵ روز آنتی ‌بیوتیک خوراکی داده می ‌شود و تا ۱۴ روز ادامه پیدا می‌ کند.

اگر کشت خون بیمار مثبت باشد، دوره درمان طولانی‌ تر خواهد بود.

در صورتی ‌که آنتی ‌بیوتیک مناسبی تجویز شده باشد، علایم‌ و تب‌ بیمار پس‌ از ۴۸ ساعت‌ درمان‌ آنتی ‌بیوتیکی از بین می ‌رود(هر چند باید درمان تا انتها ادامه یابد)‌، در غیر این صورت شاید تغییر آنتی‌ بیوتیک‌ تجویزی‌ لازم‌ باشد.

گاهی نیز برای کاهش درد یا تب از مُسکن استفاده می ‌شود.

به بیماران توصیه می ‌شود تا برطرف‌ شدن‌ تب‌ و ناخوشی‌ در بستر استراحت‌ کنند و مایعات به اندازه کافی بنوشند(روزانه‌ حداقل‌ ۲ لیتر).

گاهی توصیه می‌ شود جهت‌ اسیدی‌ شدن‌ ادرار از آب‌ آلبالوی‌ ترش‌ یا زغال‌اخته‌ و ویتامین ‌C استفاده‌ کنند.

پس از درمان عفونت، لازم ‌است اگر مشکل زمینه ‌ای مانند انسداد مسیر ادراری، سنگ کلیه یا اختلال دستگاه ادراری وجود دارد این عوامل برطرف شوند.

عفونت حاد کلیه در بالغین معمولا به خوبی به درمان پاسخ می ‌دهد و اثر جوش خوردگی و ترمیم کلیوی یا آسیب پایدار بر جای نمی‌ گذارد، ولی در کودکان به علت عدم تکامل رشد کلیه، عفونت کلیه می ‌تواند آسیب شدید ایجاد کند و به ‌طور دائم عملکرد کلیه را مختل کند.

عفونت مزمن کلیه

پیلونفریت مزمن با ایجاد اسکار و آتروفی (کوچک شدن) کلیه که به نارسایی کلیه می‌انجامد، مشخص می‌شود. و در صورتیکه عفونت حاد وجود نداشته باشد بیمار بدون علامت خواهد بود. و بعد از ایجاد نارسایی کلیه ، علایم مربوط به آن و افزایش فشار خون ظاهر خواهد شد. اختلال زمینه‌ای (در ساختمان یا عملکرد) دستگاه ادراری باضافه عفونتهای مکرر مسئول ایجاد پیلونفریت مزمن هستند و عواملی مانند دیابت ، سنگ کلیه ، آسیب کلیه ناشی از داروها نیز گاهی دخالت دارند.

تشخیص عفونت مزمن کلیه

ممکن است آزمایش ادرار کاملا طبیعی باشد در صورتیکه عفونت فعال باشد و باکتری در ادرار وجود داشته باشد کشت مثبت می‌شود. تشخیص با رادیوگرافی ساده شکم و با دیدن کلیه‌های کوچک شده و حدود نامنظم کلیه داده می‌شود. همچنین در اوروگرافی وریدی ، اختلال در ترشح ماده حاجب وجود دارد و اسکار کلیه مشاهده می‌شود.

درمان عفونت مزمن کلیه

تخریب کلیه غیر قابل برگشت است. البته با شناسایی اختلال ساختمانی دستگاه ادراری و رفع آن و پیشگیری از عفونتهای مکرر می‌توان از آسیب بیشتر کلیه جلوگیری کرد. در صورت موفق نبودن درمان طبی ، درمان به کمک جراحی و رفع اختلال زمینه‌ای صورت می‌گیرد.

منبع:تبیان  دکتر تابان

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک