در بیش از ۸۰ درصد نوزادان تازه تولد‌یافته، پروسس‌واژینالیس باز باقى مى‌ماند. با افزایش سن، این درصد کاهش مى‌یابد. به‌ طورى‌که پس از ۲ سال ۴۰ تا ۵۰ درصد بازمانده و در بزرگسالان در ۲۵ درصد موارد این زائده هم‌چنان باز باقى مى‌ماند. فتق واقعى روده از طریق پروسس‌واژینالیس باز با دهانه ی پهن در ۱ تا ۴ درصد کودکان به‌وجود مى‌آید که ۴۵ درصد موارد آن در طى سال اول زندگى است. فتق اینگوئینال غیرمستقیم در جنس مذکر چهاربرابر شایع‌تر است. فتق مستقیم و فتق فمورال در کودکان بسیار نادر است.

عوارض فتق اینگوینال اطفال

عدم درمان فتق اینگوینال کمى بعد از تشخیص در نوزادی، مى‌تواند منجر به گیرافتادن و سپس اختناق فتق شود. حدود یک‌سوم موارد فتق‌هاى گیرافتاده در دوران نوزادى به‌سمت اختناق پیش مى‌روند و در ۵ درصد از موارد روده گانگرن مى‌شود. فشار روى عروق اسپرماتیک توسط یک فتق گیرافتاده ممکن است باعث انفارکت هموراژیک بیضه بشود.

درمان فتق اینگوینال اطفال

پس از تشخیص فتق اینگوئینال در نوزادان و در دوران کودکى باید هرچه زودتر آن ها را ترمیم کرد. تمام کارى که لازم است عبارت است از لیگاتورکردن ساک فتق در بالا (باقى گذاشتن فضاى کافى براى طناب اسپرماتیک) و بخیه‌زدن به فاسیاى عرضی.

معمولاً فتق گیرافتاده در یک نوزاد را قبل از عمل مى‌توان جاانداخت. به این منظور باید ابتدا بیمار را با مپریدین داخل عضلانى و سکوباربیتال داخل عضلانى آرام کرده و پایه‌هاى تخت را به‌منظور جلوگیرى از افزایش فشار داخل شکمى بالا برد. هنگامى که نوزاد به‌خوبى آرام شد مى‌توان با فشار ملایم روى حلقه داخلی، روده را به‌داخل حفره ی شکم راند.

در طى این مدت باید ساکشن نازوگاستریک و مایعات داخل وریدى براى بیمار شروع شود. اگر روده در طى یک ساعت جا نیفتاد، انجام جراحى ضرورى است؛ اما در صورتى‌که روده جا افتاد، انجام جراحى به‌منظور برطرف‌شدن ادم بافت‌ها تا ۲۴ ساعت به‌ تأخیر مى‌افتد.

در جااندازى و ترمیم جراحى فتقى که تخمدان در آن گیر کرده (زنان) باید کمى تأمل نمود چون خطر آسیب به وازدفران و عروق اسپرماتیک وجود ندارد. خونى‌شدن مدفوع و ادم و قرمزى کشالهٔ ران مطرح‌کنندهٔ فتق مختنق مى‌باشند و در این موارد نباید در جهت جااندازى روده تلاش کرد.

منبع :دکتر هاشمی

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک