post_image

لنفوگرانولوم و نروم و گرانولوم اینگونیال

گرانولوم اینگوینال

گرانولوم اینگوینال یک بیماری نادردرآب و هوای گرم بوده و بطور معمول به عنوان یک STD مطرح است.هرچند امکان انتقال ازراه دستگاه گوارش نیز وجود دارد. ضایعه پاپولی اولیه زخمی شده و بصورت یک گرانولوم نرم،قرمز،بدون درد که گاهی بایک لایه نازک و خاکستری پوشیده می شود درمی آید.گرانولوم در طول ماههای متمادی گسترش یافته و به آنوس و رکتوم می رسد.
غدد لنفاوی بطور متوسط بزرگ شده و بدون درد هستند.این غدد چرکی نیستند. عفونت مذکورمی تواند مزمن شده و بصورت یک بیماری طولانی مدت درآید که سبب ایجاد اسکارژنیتال،دپیگمانتاسیون و همینطورفیبروزلنفاوی و آدم ژنیتال می شود.سرطان در نواحی گرانولوماتوز گزاش شده است ولی چندان معمول نیست.
عفونت بوسیله یک باسیل گرم منفی بنام کالیماتوباکتریوم گرانولوماتوزیس ایجاد می شود.این باکتری ازآنجایی که یک انگل سلولی اجباری است،درمحیط های کشت رشد نمی کند لذا تشخیص این ارگانیسم با بررسی مواد تراشیده شده (scrubed material) با بیوپسی ازحاشیه ضایعه انجام می شود.دررنگ آمیزی گیمسا و رایت باکترها بصورت استوانه هایی که دو سر آنها رنگ شده است ودرون سلولهای پلی مورفونوکلئرقرار دارند(اجسام دو نوان) دیده می شوند.
درمان انتخابی این بیماران تتراسیکلین به مدت ۳ هفته است.تری متوپریم/ سولفامتوکسازول،اریترومایسین و کینولون ها درمان های جایگزین می باشند.

لنفوگرانولوم و نروم

دوره کمون این بیماری (LGV) ، دو تا پنج روزاست. بعد ازاین دوره،یک زخم بدون درد گذرا و اولیه در ناحیه آنورکتال بوجود می آید.دو سه هفته بعد غدد لنفاوی اینگوینال بزرگ و به هم چسبیده و درنهایت بصورت چرکی در می آیند.عفونت حاد ممکن است باعث ایجاد علائم عمومی گردد. درصورت عدم درمان،عفونت وارد فاز سوم می شود که دراین صورت فاز انسداد گسترده لنفاوی ایجاد می گردد.این ویژگی همراه با ادامه عفونت باعث ایجاد فیستول و اولسردرناحیه آنال اورترال و ژنیتال می شود.زنانی که دچار LGV هستند مستعد تنگی رکتال می باشند.ادم والفانتیازیس ژنیتال خارجی وادم اندام تحتانی از جمله معضلات بر جای مانده جدی هستند.
لنفوگرانولوم و نروم در اثر کلامیدیا تراکوماتیس که یک ارگانیسم داخل سلولی است و از راه تماس جنسی منتقل می شود بوجود می آید. بطور معمول ایمونوتیپ های L1 تا L3 که باعث تخریب بافتی تسریع شده در شرایط invitro می شود عامل لنفوگرانولوم و نروم می باشند.تشخیص براساس کشت کلامیدیا از ضایعات ژنیتال یا غدد لفناوی داده شود. اختصاصی ترین و حساسترین تست سرولوژیک برای تشخیص لنفوگرانولوم و نروم تست اتوآنتی بادی ایمونوفلورسنت است که در آن ایمونوتیپ های اختصاصی تشخیص داده می شود.نتیجه فیکساسیون کمپلمان (CP) در ۹۵% بیماران مثبت است ولی تست CF اختصاصی نیست.این تست ها در بیمارانی که LGV ندارند ولی قبلاً با سایر رده های کلامیدیا تماس داشته اند،بطورکاذب مثبت می شود.
LGV به رژیم درمانی سه هفته ای داکسی سیکلین،اریترومایسین، سولفی کسازول پاسخ می دهد.غدد لنفاوی بزرگ را جهت جلوگیری از درناژمزمن باید آسپیره نمود. در بعضی موارد برداشتن نواحی اسکار ضروری است.

برگرفته از : راسخون

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک