post_image

 درمان مثانه بیش فعال

به دلیل ناشناخته ماندن مثانه بیش فعال و نسبت دادن علائم بیماری به سایر بیماریها، تنها عده معدودی از درمان مناسب بهره می‌برند. در تعدادی از این بیماران میزان علائم در حد غیرقابل تحمل بوده و باعث صرف هزینه قابل توجه از جانب بیمار و دستگاه‌های بهداشتی برای درمان می‌شود. به علاوه به دلیل وحشت اکثر مردم از بیماریهای کلیه و نسبت دادن علائم ادراری ناشی از بیش فعالی مثانه به احتمال خرابی کلیه، کیفیت زندگی مبتلایان به مقدار بیشتر از معمول صدمه خواهد دید.

انواع درمان مثانه بیش فعال

۱-   تغییر در شیوه رفتار شامل اجتناب از مصرف نوشابه و چای و سایر مایعات در مواقع خاص تجویز داروهای آرام‌کننده عضله و مخاط مثانه

۲- تجویز دارو به داخل مثانه

۳-درمان با امواج الکتریکی متعادل کننده و ندرتا استفاده از اعمال جراحی

 شناسایی و درمان بیش فعالی مثانه در اوائل بیماری در مراقبت بیماران نقش بهتر و در کاهش هزینه‌ها نیز موثرتر خواهد بود. اما در عمل تاخیر زیاد در شناسایی و نیز در تداوم پی‌گیری درمانی وجود دارد. شناساندن مثانه بیش فعال به افراد جامعه از پدیده شرم از اعتراف به بیماری و تسلیم شدن در مقابل این طرز فکر که بی‌اختیاری بخشی از بالا رفتن سن است خواهد کاست و به بالا بردن اعتماد به نفس و کیفیت زندگی مبتلایان کمک خواهد کرد.

برای درمان مثانه بیش فعال راه های درمانی زیادی وجود دارد و بسته به شرایط بیمار می توان از مجموعه ای از آن ها استفاده کرد:

• آموزش مثانه:

بیمار آموزش داده می شود که چگونه در مقابل احساس فوریت به ادرار کردن مقاومت کند.

• برنامه برای خالی کردن مثانه:

مثلا در ابتدا به بیمار گفته می شود که هر ۲ ساعت مثانه خود را خالی کند و رفته رفته این مدت زیاد می شود.

• ورزش عضلات کف لگن

• دارو درمانی:

برای درمان مثانه بیش فعال داروهای بسیار موثری وجود دارند که به بیمار کمک می کنند به زندگی طبیعی برگردد. در حال حاضر تنها گروه دارویی که اثربخشی بالینی آن برای درمان مثانه بیش‌فعال به صورت گسترده‌ای پذیرفته شده، آنتی‌کولینرژیک‌ها هستند. دو داروی تیپیک این گروه عبارتند از تولترودین (Detrol) و اکسی‌بوتینین (Ditropan). با این حال این داروها به دلیل بلوک گسترده فعالیت کولینرژیک می‌توانند باعث عوارض جانبی آنتی‌کولینرژیک از قبیل تاری دید، خشکی دهان، احتباس ادرار، یبوست و اثرات دستگاه عصبی مرکزی مانند خواب‌آلودگی و منگی شوند. این اثرات وابسته به دوز هستند اما در دوزهای درمانی نیز غالبا ایجاد می‌شوند. در سال ۲۰۰۴ اداره نظارت بر غذا و داروی ایالات متحده (FDA) سه داروی آنتی‌کولینرژیک جدید را برای درمان مثانه بیش‌فعال تایید کرد: تروسپیوم (Sanctura)، سولی‌فناسین (Vesicare) و داری‌فناسین (Enablex).

درمان مثانه بیش‌فعال با داروی مناسب

در دسترس قرار گرفتن سه داروی آنتی‌کولینرژیک نسل جدید، حق انتخاب پزشکان برای درمان مثانه بیش‌فعال را افزایش داده است. در تجویز هر کدام از این داروها باید احتیاطاتی را رعایت کرد؛ به خصوص در بیمارانی که درمان آنتی‌کولینرژیک برای آنها کنترااندیکه است (به عنوان مثال گلوکوم زاویه باز درمان‌نشده، یبوست، احتباس ادراری و بیماری‌های گوارشی). ارزیابی دقیق تعادل بین منافع و خطرات این داروها با توجه ویژه به کیفیت زندگی فرد، در هنگام تصمیم برای تجویز آنها ضرورت دارد. تفاوت‌های فارماکوکینتیک بین داروهای آنتی‌کولینرژیک موجود امکان انتخاب بین آنها بر اساس شرایط هر بیمار را فراهم می‌سازد. در نبود داده‌های مقایسه‌ای قطعی، یک راهبرد منطقی آن است که ابتدا یک دارو بر اساس شرایط بیمار انتخاب شود و سپس در صورت موثر نبودن یا عدم تحمل آن، داروهای دیگر امتحان شوند.

یک عده اقداماتی وجود دارند که بیمار می تواند در منزل برای کاهش مثانه بیش فعال انجام دهد:
• اگر وزن شما زیاد است باید آن را کاهش دهید.
• از مصرف زیاد کافیین (چای و قهوه) خودداری کنید.
• از شکلات، غذاهای تند، آجیل و نوشیدنی های گازدار کمتر استفاده کنید.

عوارض مثانه بیش فعال

اثر عمده مثانه بیش فعال کاهش کیفیت زندگی بیماران و مغایرت آن با زندگی اجتماعی معمولی می‌باشد.
• عفونت ادراری
• تحریک پوستی و زخم شدن آن به علت ادرار
• عفونت پوستی
سنگ مثانه
افتادن و شکستگی به علت عجله در رساندن خود به دستشویی

منبع : behdasht  و  ۷sib و salamatiran

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک