post_image

مثانه

مثانه اندامی است که ادرار تولید شده در کلیه‌ها را جمع‌آوری می‌کند و برای دفع به پیشابراه می‌فرستد. مثانه اندامی عضلانی، توخالی و قابل‌اتساع است که روی کف لگن قرار دارد. ادرار از راه حالب‌ها (میزنای) وارد مثانه و توسط پیشابراه از مثانه خارج می‌شود….

 در مردان، کف مثانه میان راست‌روده و محل اتصال ۲ استخوان عانه یا پوبیس در جلوی لگن (سمفیز پوبیس) قرار می‌گیرد. مثانه بالاتر از پروستات قرار دارد و ‌ یک فضای خالی به نام حفره پشت مثانه (رترووزیکال)، آن را راست‌روده جدا می‌کند. در زنان، مثانه در زیر رحم و جلوی واژن قرار دارد و حفره مثانه‌ای‌رحمی، آن را از رحم جدا می‌کند. مثانه در نوزادان و کودکان کم‌سن، حتی هنگامی که خالی است، بالاتر و درون شکم قرار می‌گیرد.

مثانه مصنوعی

مثانه مصنوعی اندامی صناعی است که برای جایگزینی مثانه بیماران به کار می‌رود. دانشمندان در سال ۱۹۹۹ میلادی اعلام کردند که مثانه رشدداده‌شده در آزمایشگاه را به طور موفقیت‌آمیزی به سگ‌ها پیوند زده‌اند. این مثانه‌های مصنوعی برای تقریبا یک سال در این سگ‌ها کار کردند. در سال ۲۰۰۰ یک شیوه جدید برای ساختن مثانه مصنوعی برای انسان‌ها ایجاد شد. در این شیوه بخشی از روده کوچک بیمار (معمولا ۸۵ تا ۱۰۰ سانتی‌متر) به‌صورت یک مثانه جدید برای بیمار در می‌آمد.

بیمارانی که از بافت روده‌ای برای ترمیم مثانه‌شان استفاده می‌شد، دچار عوارض جانبی ناخوشایندی می‌شدند؛‌ از جمله بازجذب مواد شیمیایی که باید از طریق ادرار دفع می‌شد.

برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ گروهی از زیست‌شناسان در دانشکده پزشکی دانشگاه ویک فارست در آمریکا به سرپرستی پروفسور آنتونی آتالا اعلام کردند برای اولین بار یک مثانه را در آزمایشگاه رشد داده‌اند و آن را به یک انسان پیوند زده‌اند. ۷ نفر در سنین ۴تا۱۹ سال، این پیوندها را دریافت کردند. این مثانه از نمونه کوچکی از بافت مثانه خود این بیماران رشد داده شده بود و بنابراین خطر رد پیوند وجود نداشت.

برای انجام این عمل، ابتدا از بیمار سی‌تی‌اسکن به عمل می‌آید تا شکل مثانه‌ای که باید ساخته شود،‌ تعیین شود. بعد، نمونه بافتی از مثانه بیمار برداشته می‌شود. این سلول‌ها در آزمایشگاه رشد داده می‌شوند (این دوره معمولا ۷ تا ۸ هفته طول می‌‌کشد) و بعد، لایه‌های سلولی بر روی یک «چارچوب» ساخته‌شده از مواد زیستی که پس از قرار گرفتن در بدن تجزیه می‌شوند، به صورتی قرار داده می‌شوند که به شکل مثانه مورد نیاز در آیند. نهایتا عمل پیوند انجام می‌شود. در طول زمان چارچوب ساخته‌شده از مواد زیستی تجزیه می‌شود و سلول‌های مثانه در شکل مورد نظر باقی می‌مانند.

منبع : ایران سلامت

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک