میزان شیوع بی اختیاری ادراری چقدر است؟

بی اختیاری ادراری به ویژه در زنان شایع است و می تواند در هر سنی روی دهد، اما احتمال اینکه با پیرشدن شخص پیشرفت کند بیشتر است. تخمین زده می شود حدود ۳ میلیون نفر در انگلستان به طور مداوم بی اختیاری ادراری را دارند. درمجموع از هر ۱۰۰ بزرگسال درحدود ۴ نفر به این عفونت مبتلا هستند. هرچند، همانقدر که از هر ۵ زن بالای ۴۰ سال، ۱ نفر درجاتی از بی اختیاری ادراری را دارد.

احتمال دارد تعداد دقیق افرادی که تحت تاثیر قرار می گیرند بیشتر باشد. بسیاری از افراد به دلیل پریشانی به پزشک اورولوژی  خود در مورد بی اختیاری ادراری نمی گویند. برخی از افراد به اشتباه گمان می کنند که بی اختیاری ادراری روند طبیعی از افزایش سن بوده یا نمی تواند درمان شود. این تصوری نادرست بوده چون موارد زیادی می توانند با موفقیت درمان شده یا به طورقابل ملاحظه ای بهبود یابند.

ارزیابی تشخیصی بی اختیاری ادراری

دانستن اینکه شخص به کدام نوع از انواع بی اختیاری ادرار دچار است، ضروری می باشد. اگر شخص به طورمنظم دچار نشت ادرار می باشد، باید به پزشک اورولوژی  خود در این باره بگوید. در این حالت پزشک اورولوژی  قادرخواهد بود علایم بیمار را مورد ارزیابی قرار داده و ممکن است تست های ساده ای برای شناسایی علت بیماری انجام دهد. همچنین ممکن است از بیمار خواسته شود مواردی را جهت ارزیابی اینکه چندوقت یکبار به دستشویی رفته، در هر مرتبه چه مقدار ادرار کرده و چندوقت یکبار دچار نشت ادرار می شود، یادداشت کند.

مجموعه تست هایی که ممکن است توسط پزشک   بیمار یا متخصص برای شناسایی علت بیماری انجام شود، شامل موارد زیر می باشد:

· آزمایش ادرار (تجزیه و تحلیل ادرار). آنالیز ادرار یک تست ساده از طریق نوارهای مخصوص جهت کنترل عفونت، قند، خون و یا پروتئین در ادرار می باشد. عفونت لوله ادراری (UTI) می تواند باعث بی اختیاری ادرار به ویژه در افراد مسن شود. دیابت باعث پیدایش قند در ادرار شده و ممکن است باعث تشنگی زیاد و تمایل زیاد به ادرار کردن شود. همچنین شخص را در معرض خطر بیشتری برای عفونت های لوله ادراری قرار می دهد. بیماری های کلیوی ممکن است باعث پیدایش خون در ادرار یا پروتئین در ادرار شود. خون قابل مشاهده در ادرار می تواند نشانه ای از مشکلات جدی مثانه یا عفونت های لوله ادراری باشد.

· آزمایش ادرار باقیمانده در مثانه، این تست نشان می دهد آیا ادرار در مثانه شخص باقی مانده و به چه مقدار باقی مانده است. حجم ادرار معمولا با استفاده از سونوگرافی که توسط آن می توان داخل مثانه بیمار را مشاهده کرده و حجم ادرار موجود در آن را اندازه گیری کرد، اندازه گیری می شود. گاهی روشهای دیگری استفاده می شود: پزشک اورولوژی  یا پرستار ممکن است لوله ای ظریف و باریک به نام سوند ادراری را از راه پیشابراه به درون مثانه فرستاده و سپس ادرار خارج شده را اندازه گیری کنند.

· معاینات مربوط به دستگاه تناسلی در مردان و زنان. پزشک اورولوژی  یا پرستار ممکن است ناحیه واژن و راست روده (بخش انتهایی روده بزرگ) فرد را مورد آزمایش قرار دهد. این تست می تواند میزان مقاومت و کشش ماهیچه های لگنی را ارزیابی کند. همچنین این آزمایش در مردان، اندازه غده پروستات را ارزیابی می کند. در زنان، پزشک اورولوژی  یا پرستار ممکن است در طول این آزمایش به دنبال نشانه هایی از افتادگی اندام لگنی باشند. همچنین ممکن است از دستگاهی که اسپکولوم نام دارد برای این امر کمک بگیرند.

· آزمایشاتی که در آن چگونگی عملکرد مثانه و پیشابراه در مورد ذخیره و آزاد سازی ادرار ارزیابی می شود (urodynamics). اینها تست هایی از جریان ادرار هستند که گاهی درصورتی که علت بیماری مشخص نباشد، در بیمارستانی انجام می شوند. این تستها همچنین ممکن است زمانی که جراحی برای درمان مشکل در نظرگرفته می شود، انجام شوند.

منبع: تبیان

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک