post_image

پروستاتیت مزمن (سندرم درد مزمن لگن) به ۲ گروه تقسیم می‌شود: نوع IIIA (التهابی) NIH و نوع IIIB (غیرالتهابی) NIH. افتراق این دو گروه، مبتنی بر وجود گلبول‌‌های سفید در ترشحات تحریکی و پس از ماساژ پروستات، ادرار یا منی بوده است. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در درمان پروستاتیت مزمن (سندرم درد مزمن لگن) این است که درک واضحی از علت آن وجود ندارد؛ البته توجیهات پیشنهادی عبارتند از عفونت، خودایمنی و اسپاسم عصبی- عضلانی.

در سال ۲۰۰۶، CPCRN یک تحلیل آینده‌نگر از علایم پروستاتیت نوع III از طبقه‌بندی NIH در طی ۲ سال منتشر نمود. این گروه نتیجه گرفتند که علایم این بیماران بسیار متنوع است، شواهدی از تشدید بیماری وجود ندارد و تقریبا یک‌سوم بیماران با یا بدون درمان بهبود خواهند یافت.

علائم پروستاتیت مزمن

شاه‌علامت پروستاتیت مزمن/ سندرم درد لگن، درد منتسب به پروستات بدون شواهد قابل ملاحظه‌ای از عفونت است. در معاینه، تندرنس پروستات یا با شیوع کمتر تندرنس لگن در تقریبا نیمی از بیماران وجود دارد.

تشخیص پروستاتیت مزمن

ارزیابی و تشخیص پروستاتیت مزمن (سندرم درد مزمن لگن) می‌تواند برای پزشک معالج گیج‌کننده و چالش‌برانگیز باشد. بسیاری از آزمون‌های تشخیصی انجام‌شده در بیماران مبتلا، معطوف به رد سایر پاتولوژی‌های قابل درمان (مثل هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات و سرطان مثانه) هستند و غالبا ارجاع به اورولوژیست لازم است. در مجموعه‌ای از ۲ مطالعه، CPCRN مفید بودن شمارش گلبول‌‌های سفید و باکتری‌ها را برای گروه‌بندی بیماران مبتلا به پروستاتیت مزمن/ سندرم درد مزمن لگن مورد ارزیابی قرار داد. بنابر یافته‌های این گروه، شمارش گلبول‌های سفید و باکتری‌ها با علایم مطابقت نداشت و یافته‌های مثبت غالبا در بیماران شاهد بدون علامت نیز وجود داشتند. مطلوبیت و اهمیت این گونه آزمون‌ها در درمان و تعیین پیامد بیماران مبتلا به پروستاتیت مزمن/ سندرم درد مزمن لگن هنوز مشخص نیست. در بیماری که به نظر می‌رسد مبتلا به پروستاتیت مزمن/ سندرم درد مزمن لگن باشد، ارجاع به یک اورولوژیست جهت تشخیص ضروری است.

در شاخص علایم پروستاتیت مزمن NIH از علایم جهت گذاشتن تشخیص و تعیین اثر درمان استفاده می‌شود. در این شاخص کاهش ۶ نمره‌ای امتیاز کل نسبت به حد پایه، آستانه پیش‌بینی پاسخ به درمان به شمار می‌رود.

درمان پروستاتیت مزمن

هیچ درمان خط اول ارجحی برای مبتلایان به سندرم درد مزمن لگن وجود ندارد. امتحان کردن داروهای ضد میکروبی، آلفا بلوکرها یا داروهای ضد التهاب در ابتدا منطقی است؛ البته اگر بیماری به این درمان پاسخ ندهد، امتحان کردن مجدد آن لازم نیست. به علاوه در نظر گرفتن درمان چندگانه با ترکیبی از داروها یا درمان‌های مکمل احتمالی با روش‌های غیر دارویی مهم است. مردان مبتلا به سندرم درد مزمن لگن گروه بسیار پیچید‌ه‌ای از بیماران را تشکیل می‌دهند و ارجاع آنها به اورولوژیست غالبا لازم است.

منبع: پزشکی بالینی

دکتر محسن وریانی، متخصص ارولوژی
آدرس: تهران، میدان توحید، ابتدای ستارخان، نبش کوثر یک