[sbu_post_image]
پروستاتيت باکتريال (عفونی) مزمن، يک عفونت باکتريال پايدار پروستات است که بيش از 3 ماه طول بکشد. در کشت ادرار طي دوره ناخوشي مکررا يک سوش باکتريال خاص رشد ميکند. يکي از پرسشنامههاي رواسازيشده در دسترس، شاخص علايم پروستاتيت مزمن NIH محصول شبکه پژوهشهاي مشترک پروستاتيت مزمن (CPCRN) است.
علل پروستاتيت عفونی مزمن
اشريشيا کولي شايعترين ارگانيسمي است که باعث این بیماری می شود و از اين بيماران جدا ميشود ولي ديگر ارگانيسمهاي گرم منفي مثل کلبسيلا، پروتئوس و پسودومونا نيز شايعاند. پس از اشريشيا کولي، شايعترين پاتوژني که جدا ميگردد، آنتروکوکهاي گرم مثبت هستند. پژوهشها نشان ميدهند که آن دسته از سوشهاي اشريشيا کولي که غالبا در پروستاتيت باکتريال مزمن ديده ميشوند، داراي توان بيماريزايي بالاتر و تشکيل بيوفيلم بيشتري نسبت به سوشهايي هستند که در عفونتهاي بدون عارضه مجاري ادراري مشاهده ميگردند؛ اين امر ميتواند دشواري درمان پروستاتيت باکتريال را توجيه کند. پاتوژنز پروستاتيت باکتريال مزمن به صورت علمي ثابت نشده است ولي تصور ميگردد که عفونت از ديستال پيشابراه به سمت پروستات حرکت ميکند. ساير احتمالات عبارتند از: کاشته شدن از سمت مثانه، روده، خون يا دستگاه لنفاوي. همراهيهاي مطرحشده عبارتند از: وجود پرهپوس (ختنه نشدن)، فعاليت جنسي، هيپرپلازي خوشخيم پروستات، تنگيپيشابراه، هيپرتروفي گردن مثانه، سابقه استفاده از ابزار يا کاتتر و استعداد آناتوميک براي گسترش پسگرا (retrograde) از مجاري داخل پروستاتي.
علائم پروستاتيت عفونی مزمن
افراد دچار پروستاتيت باکتريال مزمن، برخلاف مردان مبتلا به پروستاتيت باکتريال حاد، ناخوش به نظر نميرسند. آنها با عفونت راجعه يا عودکننده (relapsing) مجاري ادراري، اورتريت يا اپيديديميت با همان سوش باکتريال نظاهر ميکنند. بين دورههاي علامتدار پاتوژنهاي قابل شناسايي همچنان در آزمونهاي لوکاليزاسيون وجود دارند. ممکن است بيماران دچار علايم تحريکي حين ادرار کردن و درد بيضه، پرينه، کمر و گاه ديستال آلت تناسلي شوند. در معاينه فيزيکي بيماران معمولا تب ندارند و در معاينه رکتوم با انگشت پروستات ممکن است طبيعي، تندر يا فرورونده باشد.
تشخيص پروستاتيت عفونی مزمن
تشخيص مبتني بر شرح حال و معاينه فيزيکي، يک آزمون ادراري مثل آزمون 2 ليواني پيش و پس از ماساژ پروستات و کشت ادراري مثبت است.
درمان پروستاتيت عفونی مزمن
از آنجا که پروستاتيت باکتريال مزمن يک عفونت باکتريال است، بايد يک آنتيبيوتيک مناسب با نفوذ بافتي خوب در پروستات را انتخاب نمود. بهترين غلظت بافتي از آن فلوئوروکينولونها بوده است که به عنوان داروهاي خط اول توصيه ميگردند. هر چند کوتريموکسازول را هم ميتوان در نظر گرفت، ممکن است نفوذ بافتي آن چندان موثر نباشد و در بسياري از نواحي ايالات متحده شواهدي از افزايش مقاومت اوروپاتوژنيک به اين دارو وجود دارد. تسکين مناسب علايم پروستاتيت باکتريال مزمن توسط مشتقات پنيسيلين (که معمولا براي درمان پروستاتيت باکتريال حاد استفاده ميشوند) نشان داده نشده است. داروهاي خط دوم عبارتند از داکسيسيکلين، آزيترومايسين و کلاريترومايسين. معمولا 6-4 هفته درمان توصيه ميشود؛ البته براي ريشهکني ارگانيسم عامل و پيشگيري از عود، به خصوص در صورت پايداري علايم پس از پايان درمان ابتدايي، غالبا 12-6 هفته درمان لازم است. هيچ راهکاري براي درمان ارگانيسمهاي گرممثبت وجود ندارد ولي سيپروفلوکساسين و لووفلوکساسين پوشش گرممثبت کافي و نيز پوشش گرم منفي عالي دارند و هر دو دارو به خوبي به بافت پروستات نفوذ ميکنند.
در مرداني که کشت در آنها مثبت باقي ميماند، بايد درمان سرکوبگر آنتيبيوتيکي با دوز پايين (مثل فلوئوروکينولونها) را به منظور پيشگيري از شعلهور شدن علايم مد نظر قرار داد.
بيماران مثبت از نظر ويروس نقص ايمني انساني (HIV) شايسته توجه ويژهاي هستند زيرا مستعد ابتلا به پاتوژنهاي ديگر از جمله سراشيا مارسسنس (Serratia marcescens)، سالمونلا تيفي، مايکوباکتريوم توبرکولوزيس و مايکوباکتريوم آويوم هستند. ارگانيسمهاي غير باکتريال (مثل گونههاي کانديدا)، کريپتوکوک، هيستوپلاسما و آسپرژيلوس) را نيز بايد در نظر گرفت.
درمان پيشنهادي براي بيماران مثبت از نظر HIV ، 6-4 هفته آنتيبيوتيک و سپس آنتيبيوتيکهاي سرکوبگر به مدت نامشخص است.
منبع: پزشکی بالینی
