اغلب برای بچه های 4 تا 5 ساله اتفاق می افتد و دارای علائم زیر است:
– به طور ناگهانی هر 10 تا 30 دقیقه شروع به ادرار کردن می کند و اغلب 30 تا 40 بار در روز.
– در هر دفعه مقدار کمی ادرار دارد.
– هنگام دفع ادرار درد ندارد.
– در طول روز خودش را خیس نمی کند.
– بیش از اندازه مایعات نمی نوشد.
– قبلا تعلیم توالت رفتن را داشته است.
– تکرر ادرار در طول خواب ایرادی ندارد.
علل تکرر ادرار
– دیابت
– نوشیدن زیاد آب و مایعات
– تحریک کلیه در اثر سرما (سرما خوردن کلیه)
– مصرف مواد محرک کلیه
– تحریک کننده های مثانه
– مصرف مدرهای طبیعی از قبیل: کافئین و الکل
– استفاده از داروهای مدر و ضد فشارخون
– عفونت های مجاری ادرار. در خانم ها به دلیل نزدیک بودن ناحیه تناسلی به ناحیه مقعد احتمال عفونت در آنها بیشتر از مردها است.
– التهاب کلیه
– التهاب بینابینی مثانه
– عفونت پروستات در مردان. غده پروستات بر مجرای ادراری فشار آورده و انسداد ایجاد می کند که در هنگام دراز کشیدن شبانه تکرر ادرار را به دنبال دارد.
– انسداد در هر جای دستگاه ادراری (مثل سنگ کلیه یا سنگ مثانه) مانع تخلیه کامل ادرار می شود.
– استرس و فشار عصبی
پیشگیری از تکرر ادرار در کودکان
– به کودکتان اطمینان دهید که او از نظر جسمی سالم است. هنگامی که خانواده و پزشک، درباره مثانه کودک و دستگاه ادراری او احساس نگرانی می کنند، کودک می ترسد که نکند مجاری ادراری اش مشکلی دارد.
– به کودکتان اطمینان دهید که او می تواند یاد بگیرد که مدت زمان طولانی تری ادرارش را نگه دارد.
– به او اطمینان دهید خودش را خیس نخواهد کرد، چون این موضوع برای کودک هراس آور است.
– اگر او قبلا خودش را خیس می کرده است، او را تشویق کنید تا درباره خجالتش صحبت کند و به او قوت قلب دهید که این حالت برای بیشتر بچه ها گاهی اتفاق می افتد.
– به او بگویید که به تدریج خواهد توانست هر 2 تا 3 ساعت ادرار کند یا همان الگوی قبلی دفع ادرارش را داشته باشد.
– اگر تکرر ادرار، در طی خرید یا گردش و سفر بدتر می شود، او را برای مدتی با خود به مکان های عمومی نبرید.
– به کودکتان کمک کنید تا راحت و آرام باشد.
– تکرر ادرار می تواند ناشی از یک بحران روحی – روانی باشد.
– به کودکتان اطمینان دهید که او در هر روز، وقت آزاد و لحظه های خوشایندی خواهد داشت.
– اگر او بالای 8 سال سن دارد، ورزش های تن آرامی می تواند به کودکتان کمک کند.
– افزایش شادمانی و آرامش در محیط منزل، احساس امنیت و آرامشخاطر را به کودکتان بر می گرداند.
– از پرسنل مدرسه یا مراقب روزانه کودکتان بخواهید تا هر تنش و بحرانی که در آنجا وجود دارد را کاهش دهند.
منبع:تبیان
